Z najnowszych badań wynika, że oksytocyna to nie tylko proces zapłodnienia i porodu. Okazuje się ona być zdolna do stymulowania obszarów tkanki nerwowej mózgu odpowiedzialnych za miłość macierzyńską i romantyczne uniesienia. Ale nie tylko


Piotr Derentowicz, NŚ 10/2016

Oksytocyna to neurohormon znany już od ponad 100 lat. Jej produkcję zapewnia przysadka mózgowa, gonady, kora nadnerczy oraz grasica. Substancja ta wydzielana jest odruchowo w wyniku podrażnienia receptorów brodawek sutków, receptorów szyjki macicy i pochwy. Pełni bardzo ważną rolę w organizmie kobiet, ponieważ powoduje skurcze macicy ułatwiające poród oraz transport nasienia przez jajowody do jajników. Do produkcji tej substancji stymulują przysadkę poród oraz stosunek płciowy.

Hormon miłości

Z najnowszych badań wynika, że oksytocyna to nie tylko proces porodu i zapłodnienia. Okazuje się ona być zdolna do stymulowania obszarów tkanki nerwowej mózgu odpowiedzialnych za miłość macierzyńską i romantyczne uniesienia.

Wzmocnienie miłości macierzyńskiej powoduje, że matka staranniej dziecko pielęgnuje, czule pieści, a maluch w kontakcie z nią staje się bardziej odprężony. Miłość rodziców jest także znakomitym środkiem przeciwbólowym. Stanowi to właśnie skutek działania oksytocyny.

Uczucia miłości matki są przekazywane poprzez ten neurohormon już do płodu, a dzieci wychowane przez kochające rodzicielki mają w organizmie wyższe stężenie oksytocyny i same są zdolne do miłości. Nie wykazują w późniejszym życiu problemów podczas budowaniu więzi z innymi ludźmi oraz partnerami. Potrafią łączyć się z nimi silnymi więzami emocjonalnymi.

Nie zdajemy sobie sprawy, że matka w pewien sposób steruje tętnem noworodka i temperaturą jego ciała. Wpływa na funkcje organizmu swojego dziecka za pomocą miłości. Zaniedbanie malucha i depresja matki powodują zmiany w stężeniu hormonów noworodka (w przypadku chłopców może dojść wówczas do zniewieścienia). Miłość i jej hormony (między innymi oksytocyna) okazuje się więc naturalnym środkiem ochronnym dla mentalnego rozwoju naszego potomstwa.

Obszary mózgu, na które działa hormon, zawierają liczne receptory dla oksytocyny i znajdują się w prawej półkuli. Do takich wniosków doszli naukowcy badając ten organ za pomocą techniki neuroobrazowania oraz funkcjonalnego rezonansu magnetycznego.

Ale to nie wszystko.

Hormon, o jakim mowa, warunkuje zachowania społeczne, np. przywiązanie między matką a dzieckiem. Wysokie stężenie oksytocyny powoduje zmniejszenie poziomu lęku, agresji i stresu. Jej podanie przez nos zmniejsza aktywność ciała migdałowatego (ośrodka mózgowego odpowiedzialnego za generowanie negatywnych emocji, agresji oraz reakcji obronnych), hamuje także aktywność osi podwzgórze – przysadka – nadnercza.

Wzrost poziomu oksytocyny obserwuje się u matek często dotykających swoje dzieci lub osoby bliskie. U mężczyzn, którym donosowo zaaplikowano oksytocynę, zaobserwowano zwiększenie wyrozumiałości wobec dzieci oraz chęci zabawy z nimi. Jej aplikacja sprawia również, że ludzie oglądane na fotografii twarze odbierają jako przyjazne i atrakcyjne. Badania wykazały niższe stężenia tego neurohormonu u dzieci, które doświadczyły przemocy lub innych stresowych sytuacji.

Hormon sprzyjający seksowi

Oksytocyna wydaje się być wiodącym neurohormonem miłości i czułej troski. Jej niski poziom powoduje brak zrelaksowania i poczucia biologicznej odnowy. Niknie wówczas towarzyskość, zdolności do bliskości, cieszenie się seksem. Natomiast w trakcie stosunków fizycznych poziom tej substancji gwałtownie wzrasta.

Chorym na schizofrenię i autyzm brakuje oksytocyny

Badania wskazują, że chorzy na schizofrenię mają niższe stężenie oksytocyny w płynie mózgowo-rdzeniowym. Taki stan powoduje zakłócenia w sferze rozpoznawania emocji (np. strachu lub przerażenia), uszkodzenie procesów mentalizacji, szybkości psychomotorycznej. U innych pacjentów podawana donosowo oksytocyna poprawia percepcję zapachów, rozpoznawanie przyjemnych bodźców. Obecnie w niektórych ośrodkach, gdzie leczy się schizofrenię, podaje się oksytocynę. Już po dwóch tygodniach obserwowana jest poprawa pamięci werbalnej pacjentów oraz ich zachowań społecznych.

Wyniki badań dowodzą również, że oksytocyna odgrywa dużą rolę w patofizjologii autyzmu. U chorych dzieci (w okresie dojrzewania) zaobserwowano niższe jej stężenie w porównaniu z dziećmi zdrowymi. Donosowe podawanie oksytocyny może więc stać się jedną z metod terapii tego schorzenia. Po aplikacji hormonu stwierdzono poprawę zachowania oraz funkcjonowania pacjentów.

Miłość i związane z tym uczuciem liczne substancje (np.: oksytocyna, serotonina, wazopresyna, dopamina) przekładają się na nasze zdrowie psychiczne i fizyczne. Brak miłości upośledza ich produkcję (a szczególnie syntezę oksytocyny) oraz powoduje dysfunkcję w syntezie wielu neurohormonów u dziecka i pełnego rozwoju mózgu. Wczesne traumatyczne zachowania (np. agresja ojca, brak uczuć ze strony matki) wpływają później na zachowania już w dorosłym życiu. M.in., jak stwierdzono, jedną z przyczyn sięgania po narkotyki jest brak miłości ze strony rodziców, a zwłaszcza matki.


 

 

 

 
 
Powered by JS Network Solutions